و آيه : « لَوْ انْزَلنا هذَا الْقُرانَ عَلى جَبَلٍ لَرَأيَتهُ خاشعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّه » « 1 » . و آيات ديگر ، و همچنين به رواياتى مانند خبر بزنطى از حضرت رضا - عليه السلام - استدلال ميكنند . و خلاصه براى آنها شعور قائل شده و به قول طائر گلپايگانى مىگويند : هرآنكس زنگ بزدايد زمرآت ضمير خود * ببيند جمله هستى را به ذكر ايزد يكتا همه عاشق به روى او همه مايل به سوى او * همه خرّم به بوى او و او از جمله ناپيدا در اين زمينه كلمات بزرگان از استدلال به آيات ، احاديث ، نظم و شعر بسيار است كه در اينجا در مقام تحقيق اين موضوع نيستم و فقط اشاره به اين دو نوع تفكر بودكه اوّل براى بيشتر اذهان بهتر قابل درك است و همان معنايى است كه سعدى در اين شعرش مىگويد :

--> ( 1 ) - « و ( اى رسول ) اگر ما اين قرآن ( عظيم‌الشأن ) را بر كوه نازل مىكرديم مشاهده مىكردى كه كوه از ترس خدا خاشع و ذليل ، متلاشى مىگشت » ( سورهء حشر ، آيهء 21 ) .